Jacques beschrijft de kapel als een plek waar mensen hun diepste vragen en gevoelens konden en kunnen uiten en ontvangen. “Als geestelijk verzorger sprak ik veel met mensen over het leven en het lijden dat daar onvermijdelijk bij komt kijken, over vragen als: waarom gebeurt dit, waarom treft mij dit lot? Daar is vaak geen antwoord op te geven. Veel van wat gebeurt, overkomt ons. Als je dat kunt accepteren, kan dat troost en verlichting geven.” Het zes meter lange wandkleed in de kapel, voor het eerst getoond bij de opening van de kapel op 2 december 1965, geeft hier uitdrukking aan. Het verbeeldt het verhaal van de Bijbelse figuur Job. Een groep cliënten, begeleiders van de creatieve therapie en de weefafdeling hebben er ruim een maand aan gewerkt. Jacques: “Job probeert goed te leven, maar wordt door tegenslag en ongeluk geplaagd. Steeds weer vraagt hij aan God waarom, hij is toch een goed mens? Maar antwoord krijgt hij niet. Job dreigt zijn geloof te verliezen. Wat is toch de zin van dit alles? En dan spreekt God tot hem. Hij maakt Job duidelijk dat mensen niet almachtig zijn. Dat het leven niet maakbaar is. Dat lijden niet altijd met schuld gepaard gaat en leed niet altijd een verklaring heeft. God heeft geen concreet antwoord voor Job, maar erkent zijn lijden. Hij ziet en hoort Job en dat geeft hem troost en moed.” Jacques is blij dat het wandkleed nog altijd in de kapel hangt. “Daar zit ook betekenis in. Er gingen ons mensen voor en er komen mensen na ons. We zijn niet alleen, we zijn deel van een groter geheel.”